Kursy wchodzące w skład Wielkopolskiej Szkoły Ćwiczeń:

  • Jak angażować uczniów w proces uczenia się na lekcjach przedmiotów przyrodniczych?
  • Kreatywny i aktywny nauczyciel języka obcego.
  • Co zrobić, aby uczniowie myśleli, dyskutowali, rozwiązywali problemy? (matematyka)
  • Przygotowanie nauczycieli do praktycznego wdrażania elementów programowania. (informatyka)

Jakże często spotykamy się z przekonaniem, że matematyka jest trudna. Czasem słyszymy, że jest też nudna czy nawet nieprzydatna. A przecież stanowi ważną część naszej kultury. Niezauważalnej kultury myślenia, wnioskowania, kojarzenia – czyli umiejętności, których każdy dorosły i nie tylko dorosły człowiek potrzebuje każdego dnia.

Skąd więc to nastawienie? Warto je zmieniać i od pierwszych lat w szkole podstawowej uczyć matematyki ciekawej, zajmującej, trochę na zasadzie rozkoszy łamania głowy, a nie ćwiczenia żmudnych i mozolnych schematów.

W tym opracowaniu przedstawiam propozycje takiego uczenia matematyki, w którym dużo miejsca pozostawiamy na samodzielność, inicjatywę, własne poszukiwania rozwiązywania problemów. Warto przy tym pamiętać o współpracy w parach czy w grupach. Budujmy odwagę dzieci tak, aby rozwiązywanie problemów stało się wyzwaniem. Takie podejście przyda się każdemu nie tylko przy zadaniach matematycznych. Oby nasz optymizm i zapał do uczenia matematyki był zaraźliwy!

  1. Co wspiera, a co hamuje procesy uczenia się? Czynniki sprzyjające uczeniu się.
  2. Planowanie lekcji.
  3. Zastosowanie narzędzi TIK w pracy nauczyciela języka obcego.
  4. Whole brain teaching – metody aktywizujące (nie tylko) dla maluchów.
  5. Collaborative learning/teaching – metody wzajemnego uczenia się.
  6. Wykorzystanie materiałów autentycznych na lekcji języka obcego.


Edukacja przyrodnicza to przede wszystkim doświadczanie przyrody w bezpośrednim z nią kontakcie, adekwatne do wieku wdrażanie do jej rozumienia poprzez eksploracje środowiska naturalnego w różnych ekosystemach. Edukacja wczesnoszkolna jest ściśle związana z rozwojem procesów poznawczych i dochodzeniem do rozumienia pojęć poprzez działanie. Ważne, aby organizacja procesu nauczania – uczenia się uwzględniała zarówno aspekt rozwojowy, jak i uwrażliwienie dzieci na otaczający świat. Jej celem jest wyposażenie uczniów w podstawową wiedzę o środowisku społeczno-przyrodniczym i w wiedzę uwzględniającą wymagania podstawy programowej w kontekście indywidualnych predyspozycji rozwojo-wych, adekwatnie do potrzeb, możliwości i zainteresowań. Uczniowie zdobywają informacje o otaczającym świecie za pomocą wszystkich zmysłów: wzroku, smaku, dotyku, węchu, słuchu, przez własną aktywność i samodzielne doświadczanie. Doświadczenie jest pewną formą kontaktu dziecka z rzeczywistością. Obejmuje ono cztery kręgi tematyczne: obiekty materialne, stosunki interpersonalne w kontakcie z najszerzej pojętym życiem społecznym, własne doznania i przeżycia dziecka oraz świat symboliczny (kontakt językowy pojmowany w aspekcie semiotycznym). Dziecko wzbogaca zasób słownictwa odpowiednio do zakresu własnych doświadczeń. Cechuje je zmienność zainteresowań. Poznaje od ogółu do szczegółu i od tego, co bliskie do tego, co odległe, to znaczy, że proces uczenia ma być dostosowany do możliwości dziecka i obejmować sferę najbliższego rozwoju. Samodzielne doświadczenia są warunkiem rozwoju zainteresowań i procesów poznawczych: odbierania wrażeń, spostrzegania, uwagi, pamięci, myślenia, mowy.

Istotną zmianą w podstawie programowej wdrożonej rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. w zakresie ogólnie rozumianej nauki informatyki jest wprowadzenie programowania na wszystkich etapach edukacji. Nowe przepisy wprowadzają tematykę programowania już w pierwszej klasie szkoły podstawowej i kontynuują ją przez pozostałe etapy edukacji. Jest to nowa sytuacja, w której uczeń będzie przez 12 lat uczył się programowania. Jak mądrze ten czas wykorzystać i czego na danym etapie uczyć?